Het kooltjesduin
De Brandaris is natuurlijk de bekende vuurtoren, maar deze is er niet altijd zo geweest. In het midden van de achttiende eeuw stonden in de duinen 'vuurboeten'. Dit zijn platforms waarop kolenvuur werd gestookt. Omdat het op Terschelling flink kan waaien, werd dit erg duur. Daarom moesten de schepen een soort belasting betalen.
Halverwege de negentiende eeuw kreeg de vuurtoren weer verlichting. Een eeuw later werd dit de gloeilampverlichting van Philips. Er was alleen een probleem. De vogels vonden het licht zo interessant dat ze er iets te hard op afkwamen en zich vervolgens te pletter vlogen. Om te zorgen dat dit niet meer zou gebeuren werden er ijzeren rekken om de toren geplaatst. Zo hadden de vogels een plek om even uit te rusten.
Kooltjesduin is dus een van de hoge duintoppen aan het Groene Strand te West. Als je hier gaat graven, is de kans groot dat je houtskool vindt.
Terschelling heeft de enige natuurlijke haven/ baai van nederland.
Wie ’s nachts in het bos wordt opgeschrikt door een indringende...
Na lange tijd een zeldzaamheid te zijn geweest, is de lepelaar nu...
