Landgoed Beerschoten en omgeving

Het landgoed Beerschoten behoort tot de Stichtse Lustwarande, een unieke gordel van landgoederen en buitenplaatsen aan de zuidwestflank van de Utrechtse Heuvelrug. Dit gebied loopt vanaf De Bilt tot Rhenen en telt zo'n 50 landgoederen.

Landschapsstijl

Alle landgoederen van de Stichtse Lustwarande bestaan uit imposante verblijven met grote, vaak in Engelse landschapsstijl aangelegde tuinen eromheen. Deze tuinstijl raakte eind 18de eeuw in de mode en is herkenbaar aan de romantische, parkachtige indeling met veel kronkelende wandelpaden langs bossige beplanting en golvende vijverpartijen. Uitgangspunt van de tuinstijl was om vooral dicht bij de natuur te komen.

Andere kenmerken voor de Engelse landschapsstijl zijn de vaak glooiende ligging met de vele doorkijkjes naar bijvoorbeeld een prieel, een kunstmatig aangelegde grot, een kapel of de kerktoren van de buurgemeente.

Zomerresidentie

Wie ver terug gaat in de geschiedenis van landgoed Beerschoten, ziet dat er voor het eerst over geschreven werd in 1525. Op de plaats van het huidige landhuis bevond zich een uithof van het vrouwenklooster in De Bilt. Een uithof was in die tijd een op het platteland gelegen boerderij, een buitenpost, waar boeren groente en fruit teelden en kleinvee hielden.

In 1680 kwam het domein in particuliere handen en van de buitenpost en van de gebouwen die daarna zijn toegevoegd, is verder weinig meer bekend. Tekeningen en oude foto's zijn door de eeuwen heen helaas verloren gegaan. Wat wel bekend is van de landhuizen uit die tijd is dat ze vooral in de 18de eeuw dienden als zomerresidenties. In de winter waren de wegen vaak onbegaanbaar en waren de landhuizen vanwege de barre leefomstandigheden niet aangenaam om in te verblijven.

 

Fatale brand

Omdat Beerschoten vrij dicht bij Utrecht ligt, werd het gebouw toch meestal wel permanent bewoond, dus ook in de wintermaanden. In 1886 brak er echter een grote brand uit die het monumentale pand volledig in de as legde. Alleen de fundamenten bleven gespaard. Gelukkig bleken die nog stevig genoeg om er het huidige landhuis op te bouwen.

Dit huidige gebouw heeft nog altijd de neo-renaissancestijl die karakteristieke was voor het begin van de negentiende eeuw. Centraal staat het vierkante middengedeelte tussen twee lagere zijvleugels.

Niet alleen het landhuis is overigens ooit aan brand ten onder gegaan; ook de oranjerie heeft eraan moeten geloven. Toen een feestje van een groep Canadese soldaten in 1946 flink uit de hand liep, ging het hele pand in vlammen op. Inmiddels is ook dit pand weer in ere hersteld.

Het landgoed

Het huidige Landgoed Beerschoten is in de 19de eeuw ontworpen door tuinarchitect J.D. Zocher jr. De wandelaar komt er slingerende vijvers, stromende beekjes, grasweiden met boomgroepen en oude lanen tegen. Er is ook volop kunst te bewonderen want in het vrij toegankelijke park is enkele jaren geleden een beeldentuin ingericht met werk van de beeldhouwer Ytse Bakker. Het is een verzameling van figuratieve en non-figuratieve beelden die een wandeling door het natuurgebied een extra dimensie geeft.

 

Videofilm

In het vroegere koetshuis van Beerschoten bevinden zich tegenwoordig de publieksruimten. Hier is een overzicht te zien van de landgoederen in de Stichtse Lustwarande. Aan de hand van grote kaarten wordt informatie per domein verstrekt. Ook is er een videofilm over de landgoederen te bekijken.

Landgoed Beerschoten trekt jaarlijks zo'n 30.000 bezoekers.

| |