De steenmarter

Zowel de steen- als de boommarter zijn kleine beschermde roofdieren die nog maar in bescheiden aantallen in Nederland voorkomen.

De eerste is iets zwaarder gebouwd dan de tweede en heeft een grotere witte keelvlek. Maar mocht je al een marter tegenkomen, het verschil tussen de twee soorten is lastig in één oogopslag waar te nemen.

Schrikken

De zachte vacht van de steenmarter is bruin met een witte tot grijswitte keelvlek.

Het dier meet een kleine 50 cm. Exclusief staart. Die staart is ongeveer 25 cm lang. Een beest met een behoorlijke lengte waarvan je kunt schrikken als het zomaar opeens ergens tevoorschijn komt. Toch weegt een volwassen mannetje maar net iets meer dan 2 kilo; het beestje komt maar net boven de 10 centimeter hoogte uit.

Terwijl de boommarter erg aan bosgebied is gebonden, komt de steenmarter vooral veel voor in steenachtige gebieden zoals rotshellingen en kloven. Het dier mijdt het liefst menselijke woongebieden maar soms verkent hij de randen van een dorp of stad of leeft hij in parken. Aan de wisselende omstandigheden past hij zich eenvoudig aan.

 

Zolders

Steenmarters die in uitgestrekt gebied wonen, verblijven vaak in holle bomen of onder hopen steen of hout. Heel soms graaft het dier een hol.

Dieren die dichtbij de mens wonen, zijn vaak zo brutaal dat ze stallen, schuren en soms zelfs zolders als woonplaats innemen. Ook een warm plekje in een spouwmuur vinden ze heerlijk. Stank en lawaai kunnen dan tot behoorlijk wat overlast zorgen.

Jonge dieren zoeken soms nieuwsgierig onder motorkappen van auto's naar voedsel. Daar knagen ze aan draden en isolatiemateriaal– vooral in Japanse auto's waarin kunststof wordt gebruikt die visoliën bevat – vanzelfsprekend tot grote ergernis van de eigenaren. Volwassen dieren weten beter en houden zich aan een meer biologisch menu.

 

Bourgondiër

Een steenmarter is een echter Bourgondiër. Hij eet van alles. Naast vogels, muizen en insecten is hij dol op eieren en bessen en af en toe een kikker of hagedis slaat hij ook niet af. Voor pluimveehouders op het platteland kan de steenmarter een echte plaag vormen. Soms haalt een behendige rover zomaar wel tien kippen uit hun hok om ze naar afgelegen geheime voorraadholen te slepen waar hij ze als reservevoedsel opslaat.

De steenmarter doet zoiets vrijwel altijd alleen want hij leeft een solitair leven. Toch kan het voorkomen dat er bij een 'georganiseerde aanval' op pluimvee in groepsverband wordt gewerkt. Dat heeft als oorzaak dat dieren in bewoond gebied vaak een bescheiden territorium hebben en het aanbod dus moeten delen.

Voetafdrukken

Ook al zie je de steenmarter niet makkelijk, wie aan de bosrand woont, kan vaak wel ontdekken of het dier in de omgeving actief is. Zo legt een steenmarter zijn uitwerpselen altijd op de zelfde plaats, een zogenaamde latrine, die een sterke en onaangename geur verspreidt. Overigens is dit een duidelijk verschil met de boommarter die zijn naar muskus geurende uitwerpselen altijd kunstig op verhoogde plaatsen als een steen of boomstronk deponeert.

Verder laten de beestjes voetafdrukken achter. Vooral bij een dunne laag sneeuw is goed waar te nemen welke dieren 's nachts allemaal in de weer zijn. De afdruk van een steenmarter laat duidelijk vijf voetkussentjes en vijf nagelpunten zien.

| |