Gagel houdt van natte voeten

Gagel (Myrica gale) is een lage bladverliezende heester van maar net een meter hoogte. Het is een plant die te vinden is op natte, venige grond en in moerasbossen. Soms groeit de gagel in duingebieden, op Terschelling vooral aan de rand van duinbeekjes.

Gagel is in Nederland een zeldzaamheid en komt daarom ook voor op de rode lijst van beschermde planten.

Ondanks dat gagel in de wintermaanden kaal is, wil dat niet zeggen dat hij in die periode geen sierwaarde heeft. Eigenlijk is gagel juist in de wintermaanden interessant. Wanneer het blad van de takken is, vallen de glanzend goudbruine twijgen op. Met name wanneer een laagstaande zon erdoorheen schijnt, levert dat een bijzonder fraai beeld op.

Het mooie van gagel is ook dat hij vrijwel nooit alleen staat. Bijna altijd vormen zich grote oppervlaktes van dicht opeen groeiende planten.

Bruidsboeketten

Ook opvallend in de wintermaanden zijn de bloemkatjes. De knoppen vormen zich gedurende de zomer en wanneer het blad is afgevallen, zijn ze goed zichtbaar. De katjes hebben dezelfde goudbruine kleur als de twijgen.

Nog voordat het nieuwe blad zich in het voorjaar ontvouwt, openen de katjes zich. De kleur is dan goudgeel. Vooral takken met nog niet geopende katjes worden vaak door bloemisten gebruikt om in gemengde boeketten te verwerken. Volgens oud gebruik in Duitsland worden twijgen van de gagel vaak in bruidsboeketten verwerkt. Puur vanwege de aangename geur.

Aromatische geur

Behalve mooi is de gagel ook sterk geurend. Vooral de bladeren verspreiden een aromatische geur maar wie een takje tussen de vingers wrijft, merkt dat ook dan de geur vrijkomt. In vroeger tijden was gagel daarom ook een toverplant en werd hij gebruikt voor medicinale doeleinden. De sterk geurende takken moesten insecten op afstand houden en de gele bloemknoppen dienden als kleurstof in leerlooierijen.

Zelfs bij sommige biersoorten en jenevers is gagel de smaakmaker in plaats van hop of jeneverbes.

| |